Θυμάμαι τώρα εδώ που ήσουν το Φθινόπωρο που μας πέρασε Ήσουν το γκρίζο μπερεδάκι Και η καρδιά η δίχως έννοια Θυμάμαι Πάλι τον καιρό Που σ' ηύρα στο στρατί Μοσχοβολούσαν οι βραγιές ήταν χαρά του Απρίλη Κάποια στιγμή είχα αφαιρεθεί και κοίταζα το δείλι Με ρώτησες Γιατί Το καλοκαίρι πέρασε Δεν είναι πια το δείλι Το δείλι πόσο το πολύ μιαν ώρα δεν κρατεί Σκοτείνιασε χειμώνιασε Δεν είμαστε πια φίλοι Δεν ρώτησα γιατί Τυλιγμένη εσύ σαν αναρριχητικό γύρω από τα μπράτσα μου Και τα φυλλώματα έτσι βάζαν σουρντίνα Στη φωνή σου την αργή και ανέμελη